Vooruitbetalen kun je leren
Eigenlijk voorwaarts betalen, vind ik. Een kwestie van vertrouwen, en eigenlijk ook wel lef
Niet voor Nederlanders?
Vooruitbetalen voelt voor veel mensen oncomfortabel. Je weet dat het kan, maar je doet het liever niet. Krijg je wel wat je gekocht hebt? Wordt het geleverd zoals beloofd? Komt er geen kleine lettertjes-fuik om de hoek? We lijken in Nederland te zijn grootgebracht met een voorkeur voor gelijk oversteken1. Eerst zien, dan geloven. Boter bij de vis. Afspraak is afspraak.
Die nuchterheid beschermt tegen naïviteit. Ze houdt de wereld een beetje overzichtelijk. Maar er zit ook een schaduwkant aan: wanneer dat “eerst jij, dan ik” ongemerkt doorsijpelt naar plekken waar het niet thuishoort. In vriendschap, in burencontact. In zorg of in medemenselijkheid.
Daar gaat het over in iets wat in onze tijd zo gewoon is geworden dat het vaak onder de radar blijft: voorwaardelijkheid. De neiging om pas te geven als we weten dat er iets tegenover staat. We hebben onszelf onbewust aangeleerd dat geven een risico met zich meebrengt. Dat je je laat gebruiken…
