In een indringend interview deelt Dr. Bessel van der Kolk, een van de meest invloedrijke psychiaters van deze tijd, zijn inzichten over trauma en de langdurige effecten ervan op lichaam, brein en geest.
Bedankt voor je artikel. Ik heb mij de afgelopen jaren in diverse onderwerpen verdiept. Ook via zijn boek, e.d. Zeer helder zijn de woorden en bevindingen van deze man. En belangrijker nog….het resoneert bij mij.
Bij de GHIA groep vind ik trouwens die co-regulatie en verbinding.
Voor mijn systeem kan praten met anderen dysregulerend werken. Met deze ervarings-kennis en deskundigheid werk ik 12 uur bij de GGZ (herstelondersteuning). Maar het lijkt soms een lange en ontmoedigende weg. Ondanks dat er veranderingen waarneembaar zijn.
Mijn manager gaf laatst aan dat er een goede onderbouwing moest komen naar de organisatie: waarom meer lichaamsgerichte herstelondersteunende modules bij de herstelacademie? Wellicht kan ik dit artikel laten lezen. Hoef ik niet te praten :-) Groetjes!
Jaaaa, Daniëlle, dank voor je respons. Mooi hoe je dat beschrijft en herkenbaar wel hoor, die dysregulering van gepraat. Hopelijk is je manager bereid het artikel te lezen, keep me posted!
Moet er van huilen. Eindelijk wordt inzichtelijk gemaakt wat de trauma’s innerlijk bij me veroorzaken. De chaos onder woorden gebracht. Wat ik ‘een muur opwerpen’ noem en niet kon uitleggen, niet snapte van mezelf, is nu verklaard. ‘Je weet niet of je gaat ontploffen of ineenstorten. Het maakt het ook zo lastig voor de buitenwereld om te begrijpen wat er speelt: je lijkt ‘vlak’ of ‘ongeïnteresseerd’, terwijl je vanbinnen juist overspoeld wordt. Van der Kolk benadrukt dat deze toestand geen karakterfout is, maar een neurologische verdedigingsstrategie van het lichaam.’ Dank Ronald.
Dag Laura, dank voor je respons. Fijn dat het artikel je inzichten heeft gegeven en je ook jezelf misschien weer wat beter gaat begrijpen. Voor veel mensen helpt het ook om meer compassie te voelen voor zichzelf. En zou ik je mogen attenderen op deze website, waar Saskia en ik wekelijks een beweegles geven voor mensen met een snel-activeerbaar zenuwstelsel: https://www.terugnaarhetmidden.nl ...
“Je lijf staat strak van de spanning, maar je voelt niets dat richting geeft.” Raakt me. Goed in een crisis en het helpen van anderen maar geen eigen doelen om naar toe te werken.
Dank je Ronald voor dit doorwrochte artikel. De uitleg over "wat schermen ons afnemen" is overduidelijk aan de gang.
Ik lees een boek van Cindy Engel PhD. De titel: Another Self - How your body helps you understand others.
Zij schrijft ook heldere taal en hoewel een wetenschappelijk boek nodigt het steeds uit om verder te lezen. Ik kreeg het te leen van een yogaleerling.
In haar boek lees ik allerlei wetenschappelijke onderzoeken die jou zeker bekend zijn en onder meer dat mensen die hun "zorg"rimpel in hun voorhoofd hebben laten inspuiten met botox, niet meer de emotie kunnen voelen die bij de frons hoort. Dat is aan de ene kant fijn voor zorgelijke mensen ware het niet dat ze die emotie ook niet meer kunnen herkennen bij anderen. De proef is ook gedaan in bij zwaar depressieve mensen. Ook zij bleken zich lichter te voelen.
Ik heb het twee keer gelezen. Het staat er echt. Dus niet alleen de schermen weken ons los van elkaar. Ook het beïnvloeden van onze gezichtsspieren (verlammen en vullen) werkt dat in de hand.
Dank voor je respons, Liesbeth! Ik ga het boek eens checken, klinkt interessant. Ja, dat gebotox doet inderdaad iets met ons gevoel, maar omdat het onze mimiek beïnvloedt, doet het ook iets met onze relaties met anderen. Een bijzondere ontwikkeling, tikje vervreemdend en bizar wel.
Hai, mooi artikel van Ronald! Ik had net een stuk geschreven en opeens was het weer weg!
Opnieuw dan! Een korte versie van mijn leven vol met trauma’s!
Ben 68 jaar en ben uiteindelijk geheeld de laatste 2 jaar door mezelf en op mijn eigen unieke manier! Op mijn 44 ste jaar viel ik uit elkaar in een groep voor ptss complex en ontdekte dat ik meervoudig ook was, DIS !
Ik ben uit de groep gehaald en belandde in de WAO! Ik was een en al angst en had telefonisch contact met de spychiater van het Derksen centrum! Door tijdgebrek was er geen behandeling
voor me! Een grote crisis, wat mijn hele leven eigenlijk was geweest! Ik had geen benul wat ik deed, dissioceerde mijn hele leven en zocht het gevaar op of kwam op mijn pad!
Ik belandde in de GGZ, waar geen behandeling voor me was. ik heb heel wat therapeuten en psychiaters gehad. Alles werd onderdrukt met pillen, maar mijn destructieve leven ging gewoon door! Uiteindelijk belandde ik in een trauma-Dis behandeling!
Na 5 jaar was ik behoorlijk opengereten, Corona kwam en stond er behoorlijk alleen voor!
Behandelaar ging 2 jaar terug met vervroegd pensioen en had de keuze, spring ik uit het raam of doe ik zelf mijn heling! Ik besefte maar 1 ding! Ik wil leven, wat ik nog nooit had gedaan!
Afgestoten na mijn geboorte, het geluk dat mijn moeder me weggaf met 3 maanden oud voor 15 maanden! Dus toch enigszins een periode als klein mensje met liefde en veiligheid ondervonden! Daarna sexueel misbruik vanaf mijn derde tot levenslang misbruik, verslavingen, geweld,etc! Uit eindelijk weet ik nu dat al die mannen waar ik mij totaal aan aanpaste allemaal enorm beschadigd waren en al hun haat op mij uitleefde!
Nu ja, een groot wonder dat ik nog leef en ben geheeld! Er werd mij jaren geleden verteld dat dit niet mogelijk was!
Ik heb trouwens altijd gedanst en doe dit nu nog thuis in mijn nieuwe huisje op nr 333!
Hoe dieper ik zat hoe intenser ik danste! Nu hoe blijer ik ben des te vrolijker ik word van dansen!
Zit nu in spirituele transformatie, leer mezelf kennen en ben een lichtwerker!
Het licht wat ik oorspronkelijk droeg heeft me door alle duisternis gebracht!
En nu draag ik bewust mijn licht en liefde uit, het gaat eigelijk vanzelf!
Van zelfhaat naar zelfliefde, het mooiste cadoo van mijn leven!
Amen! Bravo voor mij dat ik dit nu durf te posten!
Ja, is moedig van me. Dit is o.a. mijn pad een voorbeeld te kunnen zijn voor vele mensen met o.a. Vroegkinderlijk Trauma! Ik kom van heel ver en ben zeer dankbaar dat ik nog leef en mijn levensmissie kan gaan uitdragen! Beginnende bij jou door mijn reactie op artikel Wessel van de Kolk! Dank!
Wauw, heel goed! En ... je komt van ver, en hebt een missie, en hopelijk neem je geregeld even de tijd om stil te staan en innerlijk af te stemmen. Dat wens ik je toe, naast natuurlijk al het goede waar je na zoveel jaren best "recht" op hebt. 😉
Bedankt voor je artikel. Ik heb mij de afgelopen jaren in diverse onderwerpen verdiept. Ook via zijn boek, e.d. Zeer helder zijn de woorden en bevindingen van deze man. En belangrijker nog….het resoneert bij mij.
Bij de GHIA groep vind ik trouwens die co-regulatie en verbinding.
Voor mijn systeem kan praten met anderen dysregulerend werken. Met deze ervarings-kennis en deskundigheid werk ik 12 uur bij de GGZ (herstelondersteuning). Maar het lijkt soms een lange en ontmoedigende weg. Ondanks dat er veranderingen waarneembaar zijn.
Mijn manager gaf laatst aan dat er een goede onderbouwing moest komen naar de organisatie: waarom meer lichaamsgerichte herstelondersteunende modules bij de herstelacademie? Wellicht kan ik dit artikel laten lezen. Hoef ik niet te praten :-) Groetjes!
Jaaaa, Daniëlle, dank voor je respons. Mooi hoe je dat beschrijft en herkenbaar wel hoor, die dysregulering van gepraat. Hopelijk is je manager bereid het artikel te lezen, keep me posted!
Wat een heldere en bruikbare samenvatting. Dank Ronald.
Graag gedaan, Bart! (Ik heb er zelf ook veel aan gehad.)
Yes.
Moet er van huilen. Eindelijk wordt inzichtelijk gemaakt wat de trauma’s innerlijk bij me veroorzaken. De chaos onder woorden gebracht. Wat ik ‘een muur opwerpen’ noem en niet kon uitleggen, niet snapte van mezelf, is nu verklaard. ‘Je weet niet of je gaat ontploffen of ineenstorten. Het maakt het ook zo lastig voor de buitenwereld om te begrijpen wat er speelt: je lijkt ‘vlak’ of ‘ongeïnteresseerd’, terwijl je vanbinnen juist overspoeld wordt. Van der Kolk benadrukt dat deze toestand geen karakterfout is, maar een neurologische verdedigingsstrategie van het lichaam.’ Dank Ronald.
Dag Laura, dank voor je respons. Fijn dat het artikel je inzichten heeft gegeven en je ook jezelf misschien weer wat beter gaat begrijpen. Voor veel mensen helpt het ook om meer compassie te voelen voor zichzelf. En zou ik je mogen attenderen op deze website, waar Saskia en ik wekelijks een beweegles geven voor mensen met een snel-activeerbaar zenuwstelsel: https://www.terugnaarhetmidden.nl ...
Alle goeds gewenst, nogmaals dank!
“Je lijf staat strak van de spanning, maar je voelt niets dat richting geeft.” Raakt me. Goed in een crisis en het helpen van anderen maar geen eigen doelen om naar toe te werken.
Dank je Ronald voor dit doorwrochte artikel. De uitleg over "wat schermen ons afnemen" is overduidelijk aan de gang.
Ik lees een boek van Cindy Engel PhD. De titel: Another Self - How your body helps you understand others.
Zij schrijft ook heldere taal en hoewel een wetenschappelijk boek nodigt het steeds uit om verder te lezen. Ik kreeg het te leen van een yogaleerling.
In haar boek lees ik allerlei wetenschappelijke onderzoeken die jou zeker bekend zijn en onder meer dat mensen die hun "zorg"rimpel in hun voorhoofd hebben laten inspuiten met botox, niet meer de emotie kunnen voelen die bij de frons hoort. Dat is aan de ene kant fijn voor zorgelijke mensen ware het niet dat ze die emotie ook niet meer kunnen herkennen bij anderen. De proef is ook gedaan in bij zwaar depressieve mensen. Ook zij bleken zich lichter te voelen.
Ik heb het twee keer gelezen. Het staat er echt. Dus niet alleen de schermen weken ons los van elkaar. Ook het beïnvloeden van onze gezichtsspieren (verlammen en vullen) werkt dat in de hand.
Ik kijk nu met argusogen de gebotoxte mens aan.
Nogmaals dank Ronald.
Dank voor je respons, Liesbeth! Ik ga het boek eens checken, klinkt interessant. Ja, dat gebotox doet inderdaad iets met ons gevoel, maar omdat het onze mimiek beïnvloedt, doet het ook iets met onze relaties met anderen. Een bijzondere ontwikkeling, tikje vervreemdend en bizar wel.
❤️
Hai, mooi artikel van Ronald! Ik had net een stuk geschreven en opeens was het weer weg!
Opnieuw dan! Een korte versie van mijn leven vol met trauma’s!
Ben 68 jaar en ben uiteindelijk geheeld de laatste 2 jaar door mezelf en op mijn eigen unieke manier! Op mijn 44 ste jaar viel ik uit elkaar in een groep voor ptss complex en ontdekte dat ik meervoudig ook was, DIS !
Ik ben uit de groep gehaald en belandde in de WAO! Ik was een en al angst en had telefonisch contact met de spychiater van het Derksen centrum! Door tijdgebrek was er geen behandeling
voor me! Een grote crisis, wat mijn hele leven eigenlijk was geweest! Ik had geen benul wat ik deed, dissioceerde mijn hele leven en zocht het gevaar op of kwam op mijn pad!
Ik belandde in de GGZ, waar geen behandeling voor me was. ik heb heel wat therapeuten en psychiaters gehad. Alles werd onderdrukt met pillen, maar mijn destructieve leven ging gewoon door! Uiteindelijk belandde ik in een trauma-Dis behandeling!
Na 5 jaar was ik behoorlijk opengereten, Corona kwam en stond er behoorlijk alleen voor!
Behandelaar ging 2 jaar terug met vervroegd pensioen en had de keuze, spring ik uit het raam of doe ik zelf mijn heling! Ik besefte maar 1 ding! Ik wil leven, wat ik nog nooit had gedaan!
Afgestoten na mijn geboorte, het geluk dat mijn moeder me weggaf met 3 maanden oud voor 15 maanden! Dus toch enigszins een periode als klein mensje met liefde en veiligheid ondervonden! Daarna sexueel misbruik vanaf mijn derde tot levenslang misbruik, verslavingen, geweld,etc! Uit eindelijk weet ik nu dat al die mannen waar ik mij totaal aan aanpaste allemaal enorm beschadigd waren en al hun haat op mij uitleefde!
Nu ja, een groot wonder dat ik nog leef en ben geheeld! Er werd mij jaren geleden verteld dat dit niet mogelijk was!
Ik heb trouwens altijd gedanst en doe dit nu nog thuis in mijn nieuwe huisje op nr 333!
Hoe dieper ik zat hoe intenser ik danste! Nu hoe blijer ik ben des te vrolijker ik word van dansen!
Zit nu in spirituele transformatie, leer mezelf kennen en ben een lichtwerker!
Het licht wat ik oorspronkelijk droeg heeft me door alle duisternis gebracht!
En nu draag ik bewust mijn licht en liefde uit, het gaat eigelijk vanzelf!
Van zelfhaat naar zelfliefde, het mooiste cadoo van mijn leven!
Amen! Bravo voor mij dat ik dit nu durf te posten!
Dank!
Poeh poeh, Inge, wát een verhaal ... En wat prachtig dat je bent blijven dansen en durft te delen, chappeau!
Bedankt voor je response!
Ja, is moedig van me. Dit is o.a. mijn pad een voorbeeld te kunnen zijn voor vele mensen met o.a. Vroegkinderlijk Trauma! Ik kom van heel ver en ben zeer dankbaar dat ik nog leef en mijn levensmissie kan gaan uitdragen! Beginnende bij jou door mijn reactie op artikel Wessel van de Kolk! Dank!
Wauw, heel goed! En ... je komt van ver, en hebt een missie, en hopelijk neem je geregeld even de tijd om stil te staan en innerlijk af te stemmen. Dat wens ik je toe, naast natuurlijk al het goede waar je na zoveel jaren best "recht" op hebt. 😉
Ben mezelf aan het leren kennen en ben step by step het leven aan het vieren! Voorzichtig nog vaak, is het echt zo? Ja! Het mag en is mogelijk! Hihi!