De bewijslast voor de PVT staat in contrast met de norm die elders in de wetenschap wordt gehanteerd. Dit wekt de indruk dat er meer meespeelt dan alleen wetenschappelijke motieven.
Ja, let them. Dat is waarschijnlijk de beste optie, want iedere vorm van het gesprek aangaan leidde tot op heden tot meer gedoe, tot het zelfs persoonlijk leek te worden. Gewoon maar laten en zelf komen met positieve geluiden, no problem.
Blijkbaar roept pvt bij sommigen angst op. Juist voor hen heeft pvt iets te bieden. ‘Je hoeft niet bang te zijn’ werkt alleen als je degene die dat zegt écht vertrouwt. Lange weg te gaan hier….
Wat betreft het artikel: fantastisch werk, zoveel voorbeelden, zoveel perspectieven, en nooit zal een paracetamol slikken meer hetzelfde zijn. Net zoals mijn leven na pvt nooit meer hetzelfde zal zijn. Veel pijn is weggenomen. Hoe precies weet ik niet. The (pvt) map is not the terrain. Maar dankbaar ben ík wel.
Wat een topstuk, dingen die ik zelf ook vaak gebruik wanneer mensen beginnen over wetenschappelijk bewezen of niet. Voortaan kan ik dus gewoon dit doorsturen :)
Wat betreft de PVT, wat ik er ook interessant aan vind is dat iedereen het dan heeft over de werking vd PVT. Terwijl hoe ik hem gebruik en inzet in mijn werk, het vooral op een neutrale manier kan uitleggen wat er in je lichaam gebeurt wanneer je bijvoorbeeld in (voor jou) stressvolle situaties belandt die een reactie oproepen. Het verschil leren tussen objectieve veiligheid en veiligheidsgevoel.
Het grote verschil tussen inzicht en daadwerkelijk iets loslaten wordt nog te weinig gezien binnen de reguliere ggz.
Ditzelfde geldt naar mijn mening bijvoorbeeld ook voor de hechtingstheorieen. Je vergaart inzicht en dan mag je er nog mee aan de slag.
Fijn om te lezen dat in je werk de inzichten van de PVT van pas komen. Ik besteed ook altijd aandacht aan het verschil tussen weten dat je veilig bent en je ook daadwerkelijk veilig voelen. Inzicht en echt loslaten is er inderdaad ook zo een.
Precies. Welke drijfveren heeft iemand? Let them. Fijn pinksterweekend.
Ja, let them. Dat is waarschijnlijk de beste optie, want iedere vorm van het gesprek aangaan leidde tot op heden tot meer gedoe, tot het zelfs persoonlijk leek te worden. Gewoon maar laten en zelf komen met positieve geluiden, no problem.
Blijkbaar roept pvt bij sommigen angst op. Juist voor hen heeft pvt iets te bieden. ‘Je hoeft niet bang te zijn’ werkt alleen als je degene die dat zegt écht vertrouwt. Lange weg te gaan hier….
Wat betreft het artikel: fantastisch werk, zoveel voorbeelden, zoveel perspectieven, en nooit zal een paracetamol slikken meer hetzelfde zijn. Net zoals mijn leven na pvt nooit meer hetzelfde zal zijn. Veel pijn is weggenomen. Hoe precies weet ik niet. The (pvt) map is not the terrain. Maar dankbaar ben ík wel.
Dank je wel, Jess!
Wat een topstuk, dingen die ik zelf ook vaak gebruik wanneer mensen beginnen over wetenschappelijk bewezen of niet. Voortaan kan ik dus gewoon dit doorsturen :)
Wat betreft de PVT, wat ik er ook interessant aan vind is dat iedereen het dan heeft over de werking vd PVT. Terwijl hoe ik hem gebruik en inzet in mijn werk, het vooral op een neutrale manier kan uitleggen wat er in je lichaam gebeurt wanneer je bijvoorbeeld in (voor jou) stressvolle situaties belandt die een reactie oproepen. Het verschil leren tussen objectieve veiligheid en veiligheidsgevoel.
Het grote verschil tussen inzicht en daadwerkelijk iets loslaten wordt nog te weinig gezien binnen de reguliere ggz.
Ditzelfde geldt naar mijn mening bijvoorbeeld ook voor de hechtingstheorieen. Je vergaart inzicht en dan mag je er nog mee aan de slag.
Dank voor je respons, Rose!
Fijn om te lezen dat in je werk de inzichten van de PVT van pas komen. Ik besteed ook altijd aandacht aan het verschil tussen weten dat je veilig bent en je ook daadwerkelijk veilig voelen. Inzicht en echt loslaten is er inderdaad ook zo een.