Door het lezen van dit stuk (bravo!) gaat er inderdaad iets een eigen leven leiden haha.
Dat een aandoening in het middenoor (verkalking) waardoor geluid niet voldoende geleiding vind een exaptatie zou kunnen zijn….
Namelijk voor een leven lang in omgevingen/contexten zijn, waarin het aanhoren van mensen in de Fight respons mijn systeem teveel werd.
Hihi, kort door de bocht natuurlijk en een denkfout.
Desondanks heeft dit bij mij wel een glimlach gegenereerd op deze zondagochtend.
En het oorsuizen (dat ontstaat in specifieke onveilige situaties )kwam door dit artikel ook in een ander daglicht te staan. Dus persoonlijk ook iets aan gehad.
Dank voor je respons en compliment. Kan best zijn dat je oorsuizingen een polyvagale relatie hebben. Ik kan dat natuurlijk nooit zeker weten zonder meer info, maar je legt een goede mogelijke link. De mate van auditieve overbelasting in onze maatschappij is mijns inziens groot. En dan is er inderdaad ook nog een percentage mensen dat veel geluid maakt zonder veel te zeggen ... 🤪
Ik kreeg een bericht van Arent, dat ik met toestemming hier plaats en beantwoord:
Ik dacht nog aan (random) ‘mutatie’ vs adaptatie/exaptatie/emergentie waarbij de laatste term me deed denken aan breder systemisch denken… Mutaties en hierbij ook integraties zouden hierbij ‘random’/toevallig zijn, waarbij de species overleeft met de ‘meest handige/adaptieve/exaptieve’ mutatie(s)/integratie(s) van dat moment (in de omstandigheden van de wereld van dat moment). De vraag ‘wat hoort bij het ventrale ‘systeem’ zijn overigens ook je cellen, je benen, je gevoelens en gedachten .. toch? De rol van de epigenetica roept ook vraagtekens op (zijn mutaties helemaal random?)
Wat het verschil betreft tussen mutatie en exaptatie of emergentie: mutaties zijn inderdaad de toevallige bron van variatie, terwijl exaptatie en emergentie processen of eigenschappen zijn die met die variatie iets doen. Exaptatie werkt overigens niet buiten mutaties om, maar wel minder afhankelijk ervan: soms volstaat een nieuwe context of een ander gedrag om een bestaande structuur een nieuwe functie te geven.
Je vraag of cellen, benen, gevoelens en gedachten ook bij het ventrale systeem horen, is een interessante gedachte! Het ventraal vagale complex is in strikte zin een specifieke neurale architectuur, maar het functioneert eigenlijk alleen in samenhang met het hele lichaam, met voelen en met denken. Dat is precies wat de polyvagaaltheorie aantrekkelijk maakt voor lichaamsgericht werk. Ik ben zelf van mening dat vooral onze handen bij het ventrale systeem horen; onze handen zijn immers een belangrijk lichaamsdeel waarmee we ons verbinden/contact maken. En mede expressie geven aan onze bedoelingen, en in de kunsten natuurlijk.
Over epigenetica: een rijk en nog open onderzoeksgebied. Voor het verhaal in dit artikel maakt het inhoudelijk weinig uit, maar de vraag waar je op uitkomt (zijn evolutionaire veranderingen écht helemaal toevallig?) is er een die volgens mij de hedendaagse evolutiebiologie levendig houdt ... 😉
Door het lezen van dit stuk (bravo!) gaat er inderdaad iets een eigen leven leiden haha.
Dat een aandoening in het middenoor (verkalking) waardoor geluid niet voldoende geleiding vind een exaptatie zou kunnen zijn….
Namelijk voor een leven lang in omgevingen/contexten zijn, waarin het aanhoren van mensen in de Fight respons mijn systeem teveel werd.
Hihi, kort door de bocht natuurlijk en een denkfout.
Desondanks heeft dit bij mij wel een glimlach gegenereerd op deze zondagochtend.
En het oorsuizen (dat ontstaat in specifieke onveilige situaties )kwam door dit artikel ook in een ander daglicht te staan. Dus persoonlijk ook iets aan gehad.
Bedankt voor het artikel. Succes 🍀
Dag Koende,
Dank voor je respons en compliment. Kan best zijn dat je oorsuizingen een polyvagale relatie hebben. Ik kan dat natuurlijk nooit zeker weten zonder meer info, maar je legt een goede mogelijke link. De mate van auditieve overbelasting in onze maatschappij is mijns inziens groot. En dan is er inderdaad ook nog een percentage mensen dat veel geluid maakt zonder veel te zeggen ... 🤪
Ik kreeg een bericht van Arent, dat ik met toestemming hier plaats en beantwoord:
Ik dacht nog aan (random) ‘mutatie’ vs adaptatie/exaptatie/emergentie waarbij de laatste term me deed denken aan breder systemisch denken… Mutaties en hierbij ook integraties zouden hierbij ‘random’/toevallig zijn, waarbij de species overleeft met de ‘meest handige/adaptieve/exaptieve’ mutatie(s)/integratie(s) van dat moment (in de omstandigheden van de wereld van dat moment). De vraag ‘wat hoort bij het ventrale ‘systeem’ zijn overigens ook je cellen, je benen, je gevoelens en gedachten .. toch? De rol van de epigenetica roept ook vraagtekens op (zijn mutaties helemaal random?)
Dag Arent,
Dank voor het delen van je ideeën.
Wat het verschil betreft tussen mutatie en exaptatie of emergentie: mutaties zijn inderdaad de toevallige bron van variatie, terwijl exaptatie en emergentie processen of eigenschappen zijn die met die variatie iets doen. Exaptatie werkt overigens niet buiten mutaties om, maar wel minder afhankelijk ervan: soms volstaat een nieuwe context of een ander gedrag om een bestaande structuur een nieuwe functie te geven.
Je vraag of cellen, benen, gevoelens en gedachten ook bij het ventrale systeem horen, is een interessante gedachte! Het ventraal vagale complex is in strikte zin een specifieke neurale architectuur, maar het functioneert eigenlijk alleen in samenhang met het hele lichaam, met voelen en met denken. Dat is precies wat de polyvagaaltheorie aantrekkelijk maakt voor lichaamsgericht werk. Ik ben zelf van mening dat vooral onze handen bij het ventrale systeem horen; onze handen zijn immers een belangrijk lichaamsdeel waarmee we ons verbinden/contact maken. En mede expressie geven aan onze bedoelingen, en in de kunsten natuurlijk.
Over epigenetica: een rijk en nog open onderzoeksgebied. Voor het verhaal in dit artikel maakt het inhoudelijk weinig uit, maar de vraag waar je op uitkomt (zijn evolutionaire veranderingen écht helemaal toevallig?) is er een die volgens mij de hedendaagse evolutiebiologie levendig houdt ... 😉
Hartelijke groet,
Ronald