Een compassievolle gids voor begrip van Global High Intensity Activation. Soms is GHIA heel lang onder de radar aanwezig en uiten de klachten zich opeens, bijvoorbeeld na een verlieservaring, ongeluk, ziekte of infectie. De metafoor van het kaartenhuis dat instort is dan van toepassing.
Wauw Ronald, wat heb je dit toch treffend geschreven. Vooral de voorbeelden aan het begin raakte me. Precies dat heb ik altijd gehad, en dacht dat dit voor iedereen gold. En als je denkt dat het normaal is komt daar zoveel zelfverwijt bij kijken, waarom anderen het wel allemaal kunnen maar jezelf niet.
Dank voor je respons, Jeroen. Van jou als ervaringsdeskundige des te meer gewaardeerd. Ja, wat je schrijft is echt zo'n "mindfuck" die je er bij GHIA gratis bij krijgt: je hebt geen weet dat het zenuwstelsel van anderen niet zoveel reuring geeft, vraagt je af hoe zij het doen en geeft vervolgens jezelf de schuld dat jij het niet kunt.
Daarom gaan we nog maar even door met GHIA meer voor het voetlicht te brengen.
Haaa, dank, Evert! Ja, manoeuvreren in de kleine ruimte, bij een smalle window. Dat vraagt van professionals e.e.a. ... Mooi dat we hier aandacht voor kunnen maken.
Dank je wel voor deze post Ronald. Het geeft een duidelijk inkijkje in leven met GHIA en het weerbarstige hersteltraject Dijn om te kunnen delen met naasten die willen begrijpen wat het kan betekenen zowel in prive situaties als werkgerelateerd.
Zoveel geleerd sinds de start van de GHIA Qigong groep online! Dankbaar dat jullie elkaar hebben ontmoet Saskia en Ronald. Als ervaringsdeskundig (oud docent) vind ik het heel belangrijk dat hier aandacht aan besteed wordt. Er zijn zoveel mooie oefeningen die kunnen helpen om het zenuwstelsel te ondersteunen. Jullie waren (en zijn natuurlijk) een inspiratie geweest om een herstelondersteunde module ‘luisteren naar je lichaam’ te ontwerpen. Daarna een pilot gedraaid bij de herstelacademie. Werd goed ontvangen door de deelnemers.
Dankjewel voor het duidelijke en heldere artikel! Veel herkenning en zo helpend in het beoefenen van zelfcompassie en om mild te zijn met mezelf ipv oordeel 🙏
Treffend! Tegelijk zegt iets in mij GHIA is bijna een symptoom. Waarom gunnen we ons geen rust? Waarom is het zenuwstelsel zo op onstuur? Omdat we in onze prille ervaringen letterlijk en figuurlijk niet vast zijn gehouden. Soms zelfs geen huid op huid contact hebben ervaren toen dat zo belangrijk was. Met als gevolg dat onze 'eerste huid' (Bick) het niet bij elkaar kon houden. En dus een diep gevoel van leegte; een alles verzengend zwart gat zelfs. Wat ga je doen? Je gaat een 'tweede huid' creëren die alsnog de samenhang moet gaan creëren. Een soort van pantser ook. Voor mij heel herkenbaar: met woorden van 'niets, iets maken', woorden als lijm, woorden die alsnog samenhang aanbrengen. Hier hoort ook bij altijd bezig zijn, geen gaten, geen stiltes kunnen laten vallen, stel je eens voor....NEE! ;)
Ja, je beschrijft mooi: in de tijd wanneer we het zó nodig hadden, was er die geborgenheid niet. Het zenuwstelsel heeft daardoor belangrijke veiligheidssignalen niet goed kunnen inprenten en is in een verhoogde staat van paraatheid gekomen.
Met alle gevolgen van dien, waaronder het moeilijk kunnen verdragen van stilte ... of het 'verwarren' van stilte met een zwart gat.
Mooi en helend dat we ons kunnen verbinden en stap voor stap compassie kunnen gaan ontdekken daarin.
Hartelijke groet,
Ronald
[Voor de zorgvuldigheid: GHIA is géén symptoom en geen syndroom, maar meer een toestandsbeeld (en dan nog variabel ook).]
Dank voor je snelle reactie! Het betekent voor mij ook dat -hoe belangrijk ook- het meer is dan het zenuwstelsel. Het gaat ook om co-regulatie om holding. Om een vonkje levensenergie. Om twee lichamen die zich op elkaar afstemmen, wat in het prille begin niet of onvoldoende is gebeurd. Dat heeft in de reguliere zorg geen plek. Gaat ook verder dan SE.
Klopt, Léon. Co-regulatie is essentieel voor de rijping van het jonge zenuwstelsel. Hier komen de oude wijsheidstradities in aanraking met de nieuwere neurowetenschap. "I shin den shin", oftewel "van hart tot hart" krijgt nu ook een wetenschappelijke verklaring. Misschien voor de zen-beoefenaren onder ons niet nodig, maar ik denk helpend voor velen die er tot nu nog niet "aan wilden".
En inderdaad: dat zou iets mogen gaan betekenen in de reguliere zorg ...
Dank je, Ronald. Voor mij is co-regulatie niet alleen iets voor de rijping van het jonge zenuwstelsel, maar juist ook als je te maken hebt met de effecten van vroeg, preverbaal trauma: twee zenuwstelsels, twee lichamen die elkaar helpen niet terug te vallen in dat oude zwarte gat. Juist dát mis ik vaak nog in de reguliere zorg – en eerlijk gezegd zie ik het ook in veel westerse zenpraktijk niet echt terug. Uitzonderingen daargelaten natuurlijk ;)
Dank, Ronald, dit raakt me zeer. Op de achtergrond is altijd nog een schuldgevoel aanwezig: al die potentie die er soms wel maar vaak ook niet uitkwam. Dat gevoel van totale mislukking, de strijd verloren hebben, terwijl anderen alsmaar succesvoller te lijken worden. Al die creativiteit die er nog steeds zit en er ook uit wil. De frustratie omdat die creativiteit zich altijd vertaalt in plannen. En de wetenschap dat ik die niet - misschien wel nooit meer - kan uitvoeren. En de lange, lange weg naar een andere manier van leven. Het is zó helpend om deze dingen te lezen. Dank.
Dank voor je respons. Ja, ongelofelijk hè, wat een energie kost een GHIA zenuwstelsel en het vechten om het beter te doen dan je eigenlijk kunt. Hopelijk kan de groeiende zelfcompassie die het besef van GHIA op gang kan brengen, je helpen om de creatieve energie op een goeie manier te laten stromen. Ik wens het je toe!
Wauw Ronald, wat heb je dit toch treffend geschreven. Vooral de voorbeelden aan het begin raakte me. Precies dat heb ik altijd gehad, en dacht dat dit voor iedereen gold. En als je denkt dat het normaal is komt daar zoveel zelfverwijt bij kijken, waarom anderen het wel allemaal kunnen maar jezelf niet.
Dank voor je respons, Jeroen. Van jou als ervaringsdeskundige des te meer gewaardeerd. Ja, wat je schrijft is echt zo'n "mindfuck" die je er bij GHIA gratis bij krijgt: je hebt geen weet dat het zenuwstelsel van anderen niet zoveel reuring geeft, vraagt je af hoe zij het doen en geeft vervolgens jezelf de schuld dat jij het niet kunt.
Daarom gaan we nog maar even door met GHIA meer voor het voetlicht te brengen.
Mooi Ronald! Ook herkenbaar, in de kwetsbare kant ervan en in een vermogen om hier nu juist mee te werken.
Hartelijke groet, Evert
Haaa, dank, Evert! Ja, manoeuvreren in de kleine ruimte, bij een smalle window. Dat vraagt van professionals e.e.a. ... Mooi dat we hier aandacht voor kunnen maken.
Dank je wel voor deze post Ronald. Het geeft een duidelijk inkijkje in leven met GHIA en het weerbarstige hersteltraject Dijn om te kunnen delen met naasten die willen begrijpen wat het kan betekenen zowel in prive situaties als werkgerelateerd.
Dank voor je respons, Hanneke. Zoals gezegd wordt: delen is vermenigvuldigen! 😉
Zoveel geleerd sinds de start van de GHIA Qigong groep online! Dankbaar dat jullie elkaar hebben ontmoet Saskia en Ronald. Als ervaringsdeskundig (oud docent) vind ik het heel belangrijk dat hier aandacht aan besteed wordt. Er zijn zoveel mooie oefeningen die kunnen helpen om het zenuwstelsel te ondersteunen. Jullie waren (en zijn natuurlijk) een inspiratie geweest om een herstelondersteunde module ‘luisteren naar je lichaam’ te ontwerpen. Daarna een pilot gedraaid bij de herstelacademie. Werd goed ontvangen door de deelnemers.
Groetjes Daan
Geweldig, Daan, dank je wel en daar doen we het dus voor!
Dankjewel voor het duidelijke en heldere artikel! Veel herkenning en zo helpend in het beoefenen van zelfcompassie en om mild te zijn met mezelf ipv oordeel 🙏
Goed om te 'horen', Sarah, daar doen we het voor! 😉
Treffend! Tegelijk zegt iets in mij GHIA is bijna een symptoom. Waarom gunnen we ons geen rust? Waarom is het zenuwstelsel zo op onstuur? Omdat we in onze prille ervaringen letterlijk en figuurlijk niet vast zijn gehouden. Soms zelfs geen huid op huid contact hebben ervaren toen dat zo belangrijk was. Met als gevolg dat onze 'eerste huid' (Bick) het niet bij elkaar kon houden. En dus een diep gevoel van leegte; een alles verzengend zwart gat zelfs. Wat ga je doen? Je gaat een 'tweede huid' creëren die alsnog de samenhang moet gaan creëren. Een soort van pantser ook. Voor mij heel herkenbaar: met woorden van 'niets, iets maken', woorden als lijm, woorden die alsnog samenhang aanbrengen. Hier hoort ook bij altijd bezig zijn, geen gaten, geen stiltes kunnen laten vallen, stel je eens voor....NEE! ;)
Dank voor je respons, Léon!
Ja, je beschrijft mooi: in de tijd wanneer we het zó nodig hadden, was er die geborgenheid niet. Het zenuwstelsel heeft daardoor belangrijke veiligheidssignalen niet goed kunnen inprenten en is in een verhoogde staat van paraatheid gekomen.
Met alle gevolgen van dien, waaronder het moeilijk kunnen verdragen van stilte ... of het 'verwarren' van stilte met een zwart gat.
Mooi en helend dat we ons kunnen verbinden en stap voor stap compassie kunnen gaan ontdekken daarin.
Hartelijke groet,
Ronald
[Voor de zorgvuldigheid: GHIA is géén symptoom en geen syndroom, maar meer een toestandsbeeld (en dan nog variabel ook).]
Dank voor je snelle reactie! Het betekent voor mij ook dat -hoe belangrijk ook- het meer is dan het zenuwstelsel. Het gaat ook om co-regulatie om holding. Om een vonkje levensenergie. Om twee lichamen die zich op elkaar afstemmen, wat in het prille begin niet of onvoldoende is gebeurd. Dat heeft in de reguliere zorg geen plek. Gaat ook verder dan SE.
Klopt, Léon. Co-regulatie is essentieel voor de rijping van het jonge zenuwstelsel. Hier komen de oude wijsheidstradities in aanraking met de nieuwere neurowetenschap. "I shin den shin", oftewel "van hart tot hart" krijgt nu ook een wetenschappelijke verklaring. Misschien voor de zen-beoefenaren onder ons niet nodig, maar ik denk helpend voor velen die er tot nu nog niet "aan wilden".
En inderdaad: dat zou iets mogen gaan betekenen in de reguliere zorg ...
Dank je, Ronald. Voor mij is co-regulatie niet alleen iets voor de rijping van het jonge zenuwstelsel, maar juist ook als je te maken hebt met de effecten van vroeg, preverbaal trauma: twee zenuwstelsels, twee lichamen die elkaar helpen niet terug te vallen in dat oude zwarte gat. Juist dát mis ik vaak nog in de reguliere zorg – en eerlijk gezegd zie ik het ook in veel westerse zenpraktijk niet echt terug. Uitzonderingen daargelaten natuurlijk ;)
Klopt helemaal, Léon! Co-regulatie is iets wat we ons hele leven nodig hebben.
In mijn Chinese Ch'an lijn vind ik veel compassie en co-regulatie, maar dat is inderdaad her en der wel anders...
Dank, Ronald, dit raakt me zeer. Op de achtergrond is altijd nog een schuldgevoel aanwezig: al die potentie die er soms wel maar vaak ook niet uitkwam. Dat gevoel van totale mislukking, de strijd verloren hebben, terwijl anderen alsmaar succesvoller te lijken worden. Al die creativiteit die er nog steeds zit en er ook uit wil. De frustratie omdat die creativiteit zich altijd vertaalt in plannen. En de wetenschap dat ik die niet - misschien wel nooit meer - kan uitvoeren. En de lange, lange weg naar een andere manier van leven. Het is zó helpend om deze dingen te lezen. Dank.
Dag Sandra,
Dank voor je respons. Ja, ongelofelijk hè, wat een energie kost een GHIA zenuwstelsel en het vechten om het beter te doen dan je eigenlijk kunt. Hopelijk kan de groeiende zelfcompassie die het besef van GHIA op gang kan brengen, je helpen om de creatieve energie op een goeie manier te laten stromen. Ik wens het je toe!
Hartelijke groet,
Ronald
Heb ik toch zo’ n 25 jaar last van gehad! Nu is hij uitgespuugd! eindelijk!
Oef, dat zal als een opluchting voelen, Inge ...