Wie zich oefent in mindfulness weet dat elk moment een nieuw begin biedt. Niet door het verleden uit te wissen, maar door het te omarmen als deel van het pad dat je hier heeft gebracht.
Hee Ronald, mooi geschreven dank! Precies waar ik me nu vaak in vind en waar ik mee aan het oefenen ben. De zelfcriticus is mijn onbewuste go-to telkens als ik geconfronteerd word met spijt, een fout, of reactie van anderen. Ik probeer hier nu compassie voor op te brengen. Niet zozeer voor datgene wat gebeurd is maar wel voor de criticus die dan actief word. Probeer dan dingen te zeggen zoals, "wat fijn dat je me wilt beschermen", of "ik snap dat je actief wordt, dit is al heel lang hoe we met dit soort dingen omgaan". Dit maakt dat ik connectie maak met dat deel en dat er ruimte komt voor verzachting.
Haaa, Jeroen, dank voor je respons. Mooi hoe je beschrijft dat de intentie van de interne criticus bescherming is, het opent het veld voor de intrede van compassie en een liefdevolle "stem".
Dank je voor het schrijven en delen. Het doet me realiseren hoe goed ik al bezig ben. Zo fijn. Dat het een illusie is om te denken dat dingen anders hadden kunnen gaan dan ze gegaan zijn heeft me zo geholpen met loslaten en geeft me rust, na daarover gerouwd te hebben. Schuld vervangen door verantwoordelijkheid vind ik zo’n mooie. Ik heb regie over mijn leven en kan verantwoordelijkheid nemen ervoor, en voor hoe ik mezelf en anderen behandel. Mijn vader werd verteerd door spijt. Zo naar en zo nutteloos om zo te blijven hangen. Dit is heel verhelderend geschreven en ik ga het doorsturen naar mijn moeder 😁.
Dag Devika, dank voor je respons. Ja, bijzonder hè, dat als je je realiseert dat de dingen niet meer anders kunnen gaan, omdat ze nu eenmaal zo gegaan zijn, dat je dan los kunt laten (wat op zich ook weer een hele kunst is).
Ja, voor mij heeft "verantwoordelijkheid nemen" me ook zeer "ontschuldigd" en ruimte gegeven.
Precies! Mooi en helder omschreven. Dank! Ik beoefen al jaren mindfulness en in mijn huidige, meest uitdagende periode van mijn leven tot nu toe (met enorm veel schuldgevoelens), ontdek ik zoveel waarde in het 'laten zijn'. Momenteel laat ik me door een psycholoog extra ondersteunen met de Hakomi therapie. Deze vertrekt ook vanuit mindfulness en is voor mij enorm waardevol en versterkend.
Hee Ronald, mooi geschreven dank! Precies waar ik me nu vaak in vind en waar ik mee aan het oefenen ben. De zelfcriticus is mijn onbewuste go-to telkens als ik geconfronteerd word met spijt, een fout, of reactie van anderen. Ik probeer hier nu compassie voor op te brengen. Niet zozeer voor datgene wat gebeurd is maar wel voor de criticus die dan actief word. Probeer dan dingen te zeggen zoals, "wat fijn dat je me wilt beschermen", of "ik snap dat je actief wordt, dit is al heel lang hoe we met dit soort dingen omgaan". Dit maakt dat ik connectie maak met dat deel en dat er ruimte komt voor verzachting.
Dit wilde ik even met je delen.
Haaa, Jeroen, dank voor je respons. Mooi hoe je beschrijft dat de intentie van de interne criticus bescherming is, het opent het veld voor de intrede van compassie en een liefdevolle "stem".
Dank je voor het schrijven en delen. Het doet me realiseren hoe goed ik al bezig ben. Zo fijn. Dat het een illusie is om te denken dat dingen anders hadden kunnen gaan dan ze gegaan zijn heeft me zo geholpen met loslaten en geeft me rust, na daarover gerouwd te hebben. Schuld vervangen door verantwoordelijkheid vind ik zo’n mooie. Ik heb regie over mijn leven en kan verantwoordelijkheid nemen ervoor, en voor hoe ik mezelf en anderen behandel. Mijn vader werd verteerd door spijt. Zo naar en zo nutteloos om zo te blijven hangen. Dit is heel verhelderend geschreven en ik ga het doorsturen naar mijn moeder 😁.
Dag Devika, dank voor je respons. Ja, bijzonder hè, dat als je je realiseert dat de dingen niet meer anders kunnen gaan, omdat ze nu eenmaal zo gegaan zijn, dat je dan los kunt laten (wat op zich ook weer een hele kunst is).
Ja, voor mij heeft "verantwoordelijkheid nemen" me ook zeer "ontschuldigd" en ruimte gegeven.
Hopelijk heeft je moeder iets aan het artikel!
Precies! Mooi en helder omschreven. Dank! Ik beoefen al jaren mindfulness en in mijn huidige, meest uitdagende periode van mijn leven tot nu toe (met enorm veel schuldgevoelens), ontdek ik zoveel waarde in het 'laten zijn'. Momenteel laat ik me door een psycholoog extra ondersteunen met de Hakomi therapie. Deze vertrekt ook vanuit mindfulness en is voor mij enorm waardevol en versterkend.
Thx, Sarah!