Do you prefer the English version?

Ik herinner me een middag waarop ik terugkwam van een fietsrit in de regen. Niet zo’n miezerige druilregen, maar een echte, stevige bui; het soort dat je kleren door en door nat maakt en je gedachten tegelijk lijkt schoon te spoelen. Ik stapte naar binnen, kleedde me om, zette koffie en merkte iets op wat ik moeilijk kon benoemen: ik voelde me aanwezig. Niet opgelucht dat ik binnen was, of somber dat de fietsrit voorbij was, maar gewoon aanwezig. Gewoon helemaal in het hier en nu.

Het duurde niet lang, want even later had ik mijn telefoon gepakt, was ik een bericht aan het typen en dacht ik aan morgen. Maar die paar minuten had ik iets geproefd. Ik herkende dat wat Matthieu Ricard beschrijft als gelijkmoedigheid.

Voordat ik las hoe Matthieu Ricard gelijkmoedigheid beschrijft, leek het me altijd een beetje een koud woord. Gelijkmoedigheid klinkt als ‘geen emoties’, naar een zekere grauwheid van ervaring, als een schilderij waaruit de kleuren zijn weggespoeld. Maar dat is precies wat het niet is. De berg staat niet roerloos omdat hij niets voelt of omdat hij zijn gevoel kan uitschakelen; hij staat roerloos omdat hij groot genoeg is om alles wat langskomt te dragen zonder erdoor omver te worden geblazen. De storm raast om hem heen. De berg is er volledig in aanwezig; hij voelt de wind, hij wordt nat van de regen. Hij verliest zichzelf er niet in en vertrouwt er volledig op dat hij niet weggeblazen wordt.

“Happy for no reason”

Ricard schrijft dat echte gelijkmoedigheid vergezeld gaat van innerlijke vreugde. Dat heeft me wel even beziggehouden. Hoe kan iets wat zo stil en onbeweeglijk lijkt, samengaan met vreugde? Toch klopt het, als je erbij stilstaat, of als je het weleens ervaren hebt tijdens een meditatie. De vreugde die hij bedoelt, is niet de uitbundigheid van iemand die goed nieuws heeft gekregen of de opluchting die je soms na een spannende gebeurtenis kunt voelen. Het is iets wat er gewoon is. Eigenlijk altijd. Zoals licht er gewoon is: zonder een reden om te stralen, maar omdat het de aard van licht is om te ‘schijnen’.

Verlangen

Ik spreek met veel mensen over uiteenlopende vormen van stress en de effecten daarvan op hun leven en vaak ook over de lichamelijke klachten die ze ervan hebben. Over het gevoel voortdurend op één been te moeten balanceren, over hoe moeilijk het is om te ontspannen zonder meteen het gevoel te hebben dat je helemaal instort of iets belangrijks mist, of over het onbegrip vanuit de omgeving. Heel vaak komen we dan uit bij een dieper verlangen, bij de wens naar de rust van het niets-doen, naar het niet-reactief hoeven zijn, naar een stevige onverstoorbaarheid, ongeacht wat er buiten je gaande is.

Ik denk dat dat verlangen heel menselijk is. We hebben er altijd woorden voor gezocht: sereniteit, equanimiteit, innerlijke rust, en dus ook gelijkmoedigheid. Ricard gebruikt de metafoor van de berg en die vind ik heel passend, want een berg is niets onstoffelijks of verhevens; hij is aards, zwaar, aanwezig. Misschien zit daar iets in: gelijkmoedigheid heeft niets van vluchten in abstractie of vaagheden. Het is juist een radicaal aanwezig zijn, met beide voeten op de grond, terwijl de wereld om je heen voortdurend in beweging is.

Gewoon even aanwezig

Ik denk weleens dat dit is waar meditatieve beoefening – in welke vorm dan ook – eigenlijk naartoe ‘beweegt’. Niet naar een toestand van verheven rust die je van de wereld scheidt. Nee, veel meer naar de vrijheid om er middenin te staan zonder voortdurend door de golven te worden meegesleurd. Er is iets in je dat niet meedeint. En vanuit die plek kun je betrokken zijn bij de wereld.

Op die regenachtige middag, met mijn handen om een lekker bakje koffie, was ik dat even. Niet verlicht, niet bevrijd van zorgen en ook niet anders dan ik gewoonlijk ben. Ik was even niet meegezogen door de stroom van het volgende en het daarna, door de waan van de dag. Even gewoon aanwezig, als een berg die de regen op zich laat vallen zonder een vraag als ‘waarom’, of zelfs ‘waarom ik’.

En jij?

Herken je momenten in je eigen leven waarop je, misschien heel even, iets van die bergachtige kwaliteit ervaart? Momenten waarop je niet omver wordt geblazen, niet meegezogen, maar gewoon aanwezig blijft? Wat maakt die momenten mogelijk? En wat haalt je er vervolgens weer uit?

Als je dit artikel lezenswaardig vond en (nog) geen betaald abonnement wilt, mag je me ook ondersteunen door me te trakteren op een cappuccino!

OK, haal maar een cappuccino dan!

Leer ons stil te zitten

De Engelse schrijver Tim Parks schreef ‘Leer ons stil te zitten’. Ik kreeg het boek vorig jaar op mijn verjaardag. Parks had onverklaarbare pijnen in zijn onderbuik. Geen arts kon hem ervan af helpen. Opgevoed in evangelisch-protestantse kringen en allang niet gelovig meer, toont de schrijver zich een groot scepticus wanneer hij gaat mediteren. Maar hij heeft geen keus. Alleen stilte en concentratie, vooral de zogeheten vipassana-meditatie, waar de mindfulnesstraining van afgeleid is, blijken hem te helpen.

Het is een boek dat ik met veel plezier heb gelezen. Openhartig en eerlijk. Parks is helemaal zichzelf wanneer hij beschrijft hoe hij vecht met zijn klachten, en ook zijn scepsis ten aanzien van de meditatie is mooi beschreven. Herkenbaar wat mij betreft. Voor een deel vanuit mijn eigen geschiedenis, voor een deel uit de reacties die ik zo af en toe nog krijg van mensen die denken dat meditatie het ontvluchten van de realiteit is, in plaats van de werkelijke ontmoeting ermee.

Uiteindelijk schrijft Parks iets opmerkelijks over wat hij in die stilte ontdekt:

Taal bouwt koepels, en bouwt daar andere koepels overheen, wanneer de eerste verdwijnen. Omdat woorden nooit stil zijn. Het begin van een zin richt de aandacht vooruit; het einde vereist van je dat je het begin in gedachten houdt. De ene alinea leidt naar de andere en deze pagina naar de volgende. De ogen zijn de lippen vooruit. Al lezende slaan we de bladzijde om, terwijl de laatste regel van de vorige bladzijde nog op zijn plek moet vallen in ons hoofd. Terwijl ik typ lopen mijn gedachten op mijn vingers vooruit. Voortgedreven. Nooit in het nu. Nooit beheerst door dit moment.

Die laatste zin raakt iets bij me. “Voortgedreven. Nooit in het nu. Nooit beheerst door dit moment.” Parks beschrijft hier hoe ons denken ons voortdurend wegtrekt van wat er werkelijk is. We zijn altijd onderweg naar de volgende zin, de volgende gedachte, de volgende oplossing. En juist in dat voortdurende vooruit rennen, in dat onophoudelijke zoeken naar een uitweg, missen we wat er nu is.

De wijsheid van genoeg hebben

Er is een prachtig verhaal over een visser die in zijn net een koperen fles vindt met een loden stop. Hij opent de fles en voor hem verschijnt een machtige geest die alle wensen kan vervullen. De bevrijde geest zegt tegen de visser: “Je mag drie wensen doen en die zal ik vervullen. Wat is je eerste wens?”

De visser denkt even na en zegt dan: “Ik wil dat je me de wijsheid schenkt om een juiste keuze te maken voor de resterende twee wensen.” “Het is al gebeurd”, zegt de geest. “En wat zijn je andere wensen?”

De visser is even stil. Dan zegt hij: “Dank je. Ik heb verder geen wensen.”

Dit verhaal uit ‘Sleutels tot het hart’ (uitgeverij Asoka) raakt aan hetzelfde als waar Parks naartoe schrijft. Echte wijsheid is niet het vervullen van al onze wensen, maar het inzien dat we eigenlijk niets nodig hebben buiten wat er al is. Het is het vermogen om stil te zijn bij wat is, in plaats van voortdurend te streven naar wat zou moeten zijn.

De paradox van acceptatie

Wat Parks en de visser beiden ontdekken, is iets paradoxaals: het is juist in het opgeven van de strijd, in het accepteren van wat is, dat er ruimte ontstaat voor verandering. Parks vond geen oplossing voor zijn pijn door harder te vechten of door meer artsen te bezoeken. Hij vond opluchting door stil te worden, door aanwezig te zijn bij zijn ervaring zonder die voortdurend te willen veranderen.

Dat is misschien wel de moeilijkste les in het omgaan met de moeilijke dingen in het leven. We zijn zo gewend om problemen op te lossen, om te streven naar verbetering, om te vechten tegen wat we niet willen. En soms is dat ook nodig. Maar er is ook een andere manier: de weg van acceptatie, van aanwezig zijn bij wat moeilijk is zonder er meteen iets mee te hoeven doen.

De visser die stilzit

Al schrijvende kreeg ik een associatie met een filmpje dat ik al een tijd geleden zag. Een stilzittende ijsvogel die meebeweegt met hoe het op dat moment is. In dit geval: die zonder gemopper en weerstand meebeweegt met hoe de wind waait. Het resultaat: een goed zicht op de vis en met een beetje geluk een goede jacht. Dat zou waarschijnlijk anders geweest zijn als er weerstand was tegen de wind.

Een mooi voorbeeld van meebewegen, geen verdere wensen hebben, volledig in het moment zijn.

Over acceptatie

Acceptatie is geen passiviteit en ook geen berusting. Het betekent niet dat je goedkeurt wat er gebeurt en ook niet dat je het leuk moet vinden. Het is een actieve vorm van wijsheid. De visser kiest er niet voor om niets te kiezen uit apathie. Hij kiest ervoor, omdat hij inziet dat hij genoeg heeft aan wat er in dit moment is. Parks gaat niet mediteren omdat hij opgeeft. Hij mediteert omdat hij ontdekt dat stilte en aanwezigheid een andere vorm van kracht bevatten dan vechten en streven.

Nooit beheerst door dit moment

“Voortgedreven. Nooit in het nu. Nooit beheerst door dit moment.” Deze woorden van Parks beschrijven eigenlijk de kern van veel menselijk lijden. We leven in verhalen over hoe het was en hoe het zou moeten zijn. We bouwen, zoals Parks het mooi verwoordt, koepels van woorden en gedachten, en bouwen daar andere koepels overheen. We zijn voortdurend onderweg, altijd op weg naar het volgende.

Maar wat als we zouden stoppen met dat ge”doe”? Om gewoon maar eens hier te zijn en daar vrede mee te hebben? Wat als wijsheid niet zit in het vervullen van al onze wensen, maar in het inzien dat we hier en nu al compleet zijn?

Dat is misschien wel een betere reclame voor mindfulness dan ik me wensen kan: niet als een techniek om problemen op te lossen, niet als een weg om ergens te komen of als een vlucht uit de realiteit, maar als een manier om eindelijk toe te staan dat we er al zijn. Midden in de realiteit.

Als je dit artikel lezenswaardig vond en (nog) geen betaald abonnement wilt, mag je me ook ondersteunen door me te trakteren op een cappuccino!

OK, haal maar een cappuccino dan!

Inleiding

Soms lijkt stilte iets zeldzaams, iets wat we moeten zoeken in retraites of aan zee. Maar de echte stilte bevindt zich gewoon hier, in het moment zelf.
Dit artikel gaat over hoe we kunnen thuiskomen bij die eenvoud, zonder onze gedachten te bevechten, maar door ze te doorzien.

Nu

Er bestaat een stille plek die voor iedereen toegankelijk is, ongeacht wat je aan het doen bent en ongeacht hoe druk je leven is. Die plek bevindt zich niet op een bergtop, niet in een klooster en ook niet in een retraite.
Ze bevindt zich in dit moment – precies hier, precies nu.

De kunst is om er steeds opnieuw in te landen: in dat huidige moment. En dat een gewoonte laten worden, een manier van leven, niet alleen maar een truc of een techniek. Wanneer we telkens de aandacht laten rusten in het nu, verandert de kwaliteit van onze ervaring. De tijd vertraagt, de waarneming wordt helderder, het hoofd wordt kalmer en het lichaam ademt vanzelf dieper uit.

De stilte voorbij…

Read more

In Alles op Zen tijd van Scott Shaw las ik:

Kijk naar dit moment – hoe vaak heb je ergens spijt van? Wat ga je eraan doen? Je hebt drie keuzen:
Eén, je kunt rondhangen en je beroerd voelen.
Twee, je kunt iets ondernemen om de schade te herstellen en je beoogde doel te bereiken.
Drie, je kunt het allemaal vergeten.

Altijd lijkt het alsof je ‘later’ beseft wat je had moeten doen, wat je had kunnen doen. Wat als je ervoor kiest om te beschouwen wat je deed, gewoon als wat je deed, wat je had, als wat je had, wat je leefde, als wat je leefde en het daarbij laten?

In deze ogenschijnlijk eenvoudige passage uit Alles op Zen tijd nodigt de schrijver ons uit tot een radicaal andere houding ten aanzien van spijt. Geen zelfkastijding, geen eindeloos rumineren van wat had kunnen zijn, maar een pauze. Een diepe, aandachtige ademhaling in het midden van de maalstroom van het denken. Wat als je gewoon kon zeggen: zo was het. En daarmee klaar.

Read more

Inleiding

In het boek True Refuge (in het Nederlands verkrijgbaar als “Je hart als schuilplaats”) van meditatieleraar Tara Brach, vinden we de volgende passage:

Hoe vaker je bepaalde gedachten hebt of bepaalde handelingen doet, hoe sterker de hierbij horende zenuwbanen worden. Hoe meer je denkt over de zaken die mis kunnen gaan, hoe sterker je brein anticipeert op moeilijkheden. Hoe vaker je reageert met boosheid, hoe meer je lichaam en geest geneigd zijn om met agressie te reageren. Hoe vaker je denkt aan hoe je anderen zou kunnen helpen, hoe meer je hart en geest je zullen verleiden om genereus te zijn.

Net zoals je spieren kweekt door gewichten te heffen, zo kan de richting van je aandacht leiden tot het versterken van angst, vijandigheid en verslaving, óf het kan je leiden naar heling en ontwaken.

Trainen of niet trainen, dat is de vraag

Veel van de deelnemers van mijn lessen en trainingen zullen bovenstaande herkennen, want ik gebruik geregeld soortgelijke woorden. Als je traint, wordt datgene wat je traint sterker. Daar zit een prettige rechtlijnigheid in waar niet veel tegenin te brengen is. En de aanvullende zin ligt ook voor de hand, namelijk “als je niet traint, ontwikkelt zich ook niets”.

Read more

Net zoals iemand die met zijn voeten in de prut van het drijfzand staat een ander niet kan helpen tot hij zelf vaste grond onder de voeten heeft, om maar eens een oude Boeddhistische tekst te citeren, zo is het kunnen helpen van anderen vooral afhankelijk van het kunnen bewaren van de eigen balans. Net als de stewardessen ons in het vliegtuig vertellen is het van belang eerst ons eigen zuurstofmasker op te doen, alvorens we anderen daarmee gaan helpen.

Schrijfster Maya Angelou vat het kernachtig samen:

Read more

Zeer regelmatig zullen we ervaren dat onze geest niet rust in stralende tevredenheid gedurende een hele meditatiesessie. Waarom niet?
Omdat we jarenlang getraind hebben in wensen, streven, vastklampen, krijgen, meer willen; en daarmee natuurlijk het onderliggende gevoel bekrachtigen dat dit moment niet goed genoeg is.

Read more

Alan Watts – bruggenbouwer tussen Oost en West

In een tijdperk waarin het Westen nog aarzelend zijn eerste stappen zette richting oosterse filosofie, stond één man al met wijd open armen op die brug tussen de werelden: Alan Watts. Filosoof, priester, schrijver, spreker – maar bovenal een mens die de diepe vragen van het bestaan niet schuwde. Zijn stem – warm, helder, speels – klinkt decennia na zijn dood nog na in talloze lezingen op onder andere YouTube. Maar wie was deze man die het Zenboeddhisme, het Taoïsme en de westerse psyche zo natuurlijk wist te verbinden?

Een vroege fascinatie voor het mysterie

Alan Wilson Watts werd geboren op 6 januari 1915 in het Engelse graafschap Kent. Al jong ontwikkelde hij een fascinatie voor het mystieke en het onbekende. Zijn moeder werkte voor missionarissen, en het huis stond vol met Aziatische kunst en boeken over oosterse spiritualiteit. Deze vroege invloeden voedden zijn honger naar zingeving buiten de gebaande pad…

Read more

Onze beoefening bestaat eruit het leven te ontmoeten, exact zoals het is, en op te merken welke angst, boosheid of twijfel in de weg staat van het directe en intieme contact met dit moment. Om hier vervolgens ook de aandacht bij te laten zijn.

In tegenstelling tot het veranderen van iets of het zoeken naar een plek waar we denken dat we zouden moeten zijn, gaat het er bij het oefenen om helder te zien hoe de dingen werkelijk zijn en hoe we ons ertoe verhouden.

De beoefening leidt aldus tot een toenemende intimiteit met het leven zoals het is, en er is niets – inclusief het idee dat we iets moeten bereiken of ergens moeten komen – dat niet de moeite waard is om met de heldere, niet-oordelende aandacht die we mindfulness noemen, te onderzoeken.

Douglas Phillips

Read more

Geluk kan niet gevonden worden door grote inspanning en wilskracht, Maar het is er al, in ontspanning en loslaten. Forceer jezelf niet, je hoeft niets te doen... Alleen onze zoektocht naar geluk verhindert ons om het te zien...

Geloof niet in de waarheid van goede en slechte ervaringen; Ze zijn als regenbogen.

Terwijl je wilt grijpen wat ongrijpbaar is, put je jezelf uit, tevergeefs. Zodra je dit grijpen ontspant, is er ruimte, open, uitnodigend en comfortabel.

Dus, maak er gebruik van. Alles behoort je al toe. Zoek niet meer verder... Niets te doen. Niets te forceren, Niets te willen, - en alles gebeurt vanuit zichzelf.

Lama Gendun Rinpoche

Read more

Steeds wanneer we het leven anders willen hebben dan het is, raken we gevangen in ongeduld. We verliezen ons gevoel voor humor; en zelfmedelijden, wanhoop en schaamte sijpelen ons hart binnen.

Kalm en afwachtend zijn, raakt aan vergevingsgezindheid. Wanneer we een conflict met een ander hebben, is het begrijpen van hun lijden, hun onvrede en onmacht, een eerste stap naar dialoog, vergeven en opnieuw beginnen.

Het oefenen van vergeven gebeurt wanneer we de onderliggende oorzaak van boosheid en ongeduld realiseren. Dit helpt ons onderscheid te maken tussen iemands onhandige gedrag en zijn intrinsieke goedheid. Sereniteit en kalmte kunnen zich ontwikkelen wanneer we de imperfecties van anderen en onszelf leren accepteren.

Michele McDonald, “Finding Patience”

Read more

Een groot schip ging kapot. De eigenaren van het schip probeerden de ene expert na de andere expert, maar geen van allen wist het probleem met de motor op te lossen. Toen kwam er een oude man, die schepen had gerepareerd sinds hij een kind was. Hij had een grote zak met gereedschap bij zich, en toen hij arriveerde, ging hij direct aan het werk.

Twee van de scheepseigenaren waren aanwezig, kijkend naar de man en hopend dat hij wist wat hij deed. Nadat de man de motor had bekeken opende hij zijn gereedschapstas en pakte een kleine hamer. Hij klopte even elegant op een specifieke plaats op de motor, die ogenblikkelijk tot leven kwam.
De man legde de hamer weg: de motor was gerepareerd!

Een week later ontvingen de scheepseigenaren de rekening van de oude man. Het bedrag was € 1.000,00. “Wat?” riepen de eigenaren uit. “En hij heeft bijna niets gedaan!” Ze schreven de man een brief waarin ze een specificatie van de rekening vroegen.

Enkele dagen ontvingen ze de…

Read more

Liefdevolle vriendelijkheid – maitri (Sanskriet) of metta (Pali) – jegens onszelf betekent niet dat we van iets af proberen te komen. Maitri betekent dat we nog steeds gek kunnen zijn, dat we nog steeds boos kunnen zijn. We kunnen nog steeds jaloers zijn, of vol van gevoelens van tekort schieten.

De meditatiepraktijk gaat niet over het wegwerpen van onszelf en een beter iets of iemand worden. Het gaat over bevriend worden met wie we al zijn. De basis van het oefenen ben jij of ik of wie we dan ook maar zijn, precies zoals we zijn. Dát is wat we te weten komen met behulp van onze nieuwsgierigheid en interesse.

Pema Chödrön, “We Can Still Be Crazy”

Read more

Het is belangrijk te beseffen dat er geen 'juiste' ademhaling is. Als je het idee met je meedraagt dat de adem diep en vol zou moeten zijn terwijl hij in werkelijkheid oppervlakkig is, dan heb je een probleem. Soms is de adem diep, soms oppervlakkig, soms vrijuit en vloeiend, en andere keren kan hij geblokkeerd voelen.

Het is je oefening bij de adem te zijn precies zoals hij is, en de gedachten los te leren laten over hoe de dingen 'zouden moeten zijn'. Mindful ademen is een oefening in harmonisch leren zijn bij dat wat is, in dit moment.
Kort, lang, diep, oppervlakkig, zijn allemaal prima ademhalingen.

Vertrouw je lichaam, het weet wat het nodig heeft.

Christina Feldman, “Receiving the Breath: Meditation Q & A”

Read more

Read more

Wanneer we gedwongen zijn om te wachten, bijvoorbeeld in een file, is het een bijna instinctieve reactie om onszelf af te leiden van het ongemak van het wachten. We zetten de radio aan, bellen of SMS'en iemand of gaan een sigaretje zitten roken.

Het beoefenen van mindfulness tijdens het wachten is voor veel mensen een extra mogelijkheid en hulp om te oefenen tijdens die kleine momenten van de dag. Het naar boven brengen van momenten van aandacht uit de verborgenheid, tijdens de dagelijkse drukte van ons leven.

Wachten. Een veelvoorkomend fenomeen dat gewoonlijk negatieve emoties produceert, kan getransformeerd worden in een geschenk; het geschenk van vrije tijd om te oefenen.

De geest profiteert dubbel: ten eerste door het niet-meegaan in de negativiteit, ten tweede door de positieve effecten van die paar extra minuten van oefenen die verweven zijn in de dag.

Jan Chozen Bays

Read more

Ik denk dat we ons schamen voor de hoeveelheid pijn die we tijdens ons leven ervaren. En omdat we ons schamen, delen we deze waarheid niet met elkaar.

Maar de schaamte is precies wat het is – schaamte. Het is belangrijk dat we mild zijn voor onszelf. Iedereen voelt schaamte.

Feitelijk voelen we, wanneer we onze schaamte met elkaar delen, juist opluchting.
Het is juist het niet-delen wat het moeilijk maakt.

Stephen Levine

Dit bericht is een vertaling van een deel van een artikel uit Tricycle, Engelstalig Boeddhistisch kwartaalblad.

Read more

Kijk er eens op deze manier naar: onze geest is als een huis, en onze aandacht is de huurder van dat huis. Omdat we geen indringers en ongewenste gasten willen, sluiten we alle deuren en ramen van ons huis. Niemand kan erin tenzij wij hem of haar erin laten. Niemand kan onaangekondigd binnenkomen. Dat is de functie van aandacht - om waakzaam te zijn voor wat onze geest probeert binnen te komen.

Wanneer een boze gedachte probeert binnen te komen, lukt dat niet, tot we de deur openen. Ons doel is echter niet om alles buiten te sluiten; het doel is bewust te zijn van onze omgeving en wat daarin gebeurt. Dan kunnen we er op gepaste wijze mee omgaan.

We kunnen de deur openen voor de boze gedachte, ernaar luisteren, en hem vragen weer te vertrekken. We herkennen de boze gedachte als een gedachte en verwarren hem niet met wie wij zijn.

Dát is het punt. Dát verschuift de ervaring. In plaats van te denken "nu ben ik boos" kun je denken "ah, kijk, een boze gedachte is…

Read more

We worstelen in het leven vanwege de hardnekkige gewoonte ons leven anders te willen hebben dan het is: de kamer waarin je bent is te warm, je vindt je werk niet leuk, of je partner blijkt niet de persoon van je dromen te zijn. Je past de thermostaat aan, zoekt een nieuwe baan, of vertelt je partner wat je nodig hebt.

Dan is het weer te koel, verdien je te weinig geld, of heeft je partner een tekortkoming bij jou geconstateerd. Hoe meer we ons leven proberen te modelleren naar onze wensen, hoe meer we worstelen en hoe meer we lijden.

De enige weg uit deze vicieuze cirkel is om te accepteren wat opkomt. Volledig. Met andere woorden: doe niets.

Ken McLeod

Dit bericht is een vertaling van een deel van een artikel uit Tricycle, Engelstalig Boeddhistisch kwartaalblad.

Read more

Ik las een tijdje geleden een artikel over een mindfulnesstrainer die werkte met "moeilijke" jongeren in de VS. Jongeren die op één of andere manier met justitie in aanraking waren geweest en bij hun rehabilitatie gebruik mochten maken van een mindfulnesstraining.

Mooi was dat ook de jongeren zelf aan het woord kwamen.
Zij waren over het algemeen zeer positief over mindfulness.

Op de vraag wat mindfulness voor hen betekende, zei één jongen:
"Mindfulness is iemand niet op zijn bek slaan."

Pittige taal, maar toch wel waar geloof ik. Als je de STOP-knop weet te vinden, en je niet op de automatische piloot mee laat slepen door je impuls van het moment, zou het inderdaad wel een klap kunnen schelen. Pure winst!

Dank, anonieme jongen, voor deze mooie aanvulling!

Read more